समुद्र

समुद्राच्या त्या लाटेकडे बघून
मन थोडं थक्क झालं.

उभे राहून त्याचं ठिकाणी
आयुष्य डोळ्यांपुढून गेलं.

न दिसणाऱ्या त्या क्षितिजाकडे पाहून
स्वतः ला खूप खुज वाटलं.

क्षण घालवून त्या क्षणाला
काटेरी आयुष्याकडे वळली पावलं.

#डरजुळ_आयुष्य

Dreams

Its been long time
We haven't met

So much twist n turns
Still, our story hasn't ended yet.

Why we blame
Each other so much

Don't you think
We just need a Touch.

Though you have
Different goals in life

But, i am not forcing you for anything
You are free like a kite.

You are free to fly
Just take a rest in my nest

After hectic day
I just want to
Put my head in your lap
That cusion is best.

Let's support each other
N pursue the Dreams...

Holding each other Together
Let's build our future Theme!

रायलिंग पठार ट्रेक

ट्रेकिंग म्हंटल कि “नाही” हा शब्द माझ्याकडे नाहीच! नुकताच पुण्यात पोहचलो होतो. संध्याकाळचे पाच वाजले असतील, मी किर्ण्याला फोन लावला. सांगितलं, आलोय पुण्यात म्हणून. थेट आमंत्रण भेटलं. रायलिंग पठारावर जायचं का? अस विचारत होता. चला! मीही लगेच तयार झालो. असहि, पुण्यात आलो आणि ट्रेक ला नाय गेलो म्हणजे विनासाखरेचा चहा असल्यागत वाटत.

मी सहजच पुण्यात आलो होतो त्यामुळे नाईट ट्रेकसाठी लागणार साहित्य माझ्याजवळ नव्हत. पण पठ्या  सर्व तयारी नुसार आला होता.

रात्री दहा वाजता, मी, किरण्या, प्रणव पाटील, त्याचे मामा, त्यांचा मुलगा व मामा चे मित्र असा गोतावळा वेल्हे च्या कार ने दिशेने निघाला. मामा ने बराच काळ बेळगाव मध्ये घालवलेला. त्याचं जन्मस्थानच ते! त्यामुळे ते बोलत असताना, वाक्य संपल्यावर शेवटच्या शब्दावर जोर देऊन बोलायचे. वाक्य संपल्यावर, शेवटचा शब्द सात वेळा कानात घुमत असल्यासारख वाटायचं.

पुण्याच्या बाहेर टोल नाक्यावर आम्हाला मोठ मोठ्या प्रवासी वोल्वो गाड्या दिसल्या तसा मामा भूतकाळात गेला. 

म्हणे, या गाड्याने कधी प्रवास केला तू?

 म्हंटल, नाही.

मी केला. लय फास्ट असतात या! थोडा वेळ झोपलं तर कर्णाटकात उतरवलं यांनी! एकदम भारी! गाडीत बसल्यावर काही जाणवत नाही. खड्डे, स्पीड ब्रेकर, काहीच नाही. एकदम आरामदायक. कितीचा स्पीड आहे कळत नाही. 

पण माहितीये..

विचारलं, काय?

जर या गाडीचा अक्सिडेंट झाला तर..

म्हंटल, नक्कीच वाचणार..

म्हणे, नाही! सगळेच मरणार! 

च्यायला मामच्या! याच्याकडून स्तुती ऐकून, या गाडीतून प्रवास करण्याच्या मोह झाला होता, क्षणात दातात खडा आल्यासारख वाटलं. विषयावर काही बोललो नाही परत.

टोल नका क्रोस करून गाडी वेल्हे च्या दिशेने निघाली. चांदण्यांनी भरलेल्या ढगात अर्धा चंद्र सोबतीला होता. रस्त्यावर आमची गाडी सोडली तर चिटपाखरू हि न्हवत. 

मी पहिल्यांदाच या रूट ला आलो होतो. हा भाग माझ्यासाठी नवीन होता पण पोरांनी या आधी इथे i घातली होती म्हणे. त्यामुळे गाडी सुसाट होती.

 घाट माथ्यावर मात्र थोडी फाटलीच. चढ इतका तीव्र होता कि गाडी चढणार का? अशी शंका आलेली पण मामा ऑटोमोबाई इंजिनीअर होता व कित्येक वर्ष त्या क्षेत्रात कामाला होता. अनुभव कामी आला.

सिंगापूर गावाच्या फाट्यावरून गाडी उजवीकडे घेतली. मोहरी गाव म्हणजे रायलिंग पठाराला जायचं प्रवेश द्वार! त्या फाट्यावर लागलेल्या चढावर गाडीच्या पाठीमागच्या टायरखाली दगड टाकत टाकत गाडी वर चढवली.

मोहरी गावात गाडी लावली. कारची डिक्की उघडून भाऊने सामान काढायला सुरवात केली. दोन टेंट, चटई, तीन रग, एक स्लिपिंग bag, दोन कॉलेज च्या bag, अन एक घरच सामान आणायची पिशवी!

“ट्रेक ला आला का बाजारात आला बे!”

म्हणे, नवा प्रयोग.

त्या पिशवीला बाहुबली स्टाईल मध्ये खांद्यावर घेऊन ट्रेक ला सुरवात झाली. अंधाऱ्या रात्रीत टोर्च च्या प्रकाशात पावला समोर पाउल पढत होत. तिथे बऱ्याच पाऊल वाटा  दिसत होत्या.

यातल्या कोणत्या जाणार? मी विचारलं.

कोणतीही धर, पठारावरच घेऊन जाणार. भाऊचा रिप्लाय.

निर्धास्त निघालो. खोड्या करत. मध्यरात्र उलटून गेली असल्यामुळे निरव शांतता पसरली होती. फक्त आमच्या चालण्याचा व बोलण्याचा आवाज येत होता. बाकी चिडीचूप शांतता. एका ठिकाणी वाटेमध्ये अडवा लाकडाचा ओंडका आला.  भाऊ सुरु!

कोणी टाकला ये ओंडका! भूत बित हाय कि काय! ये भूत! भूत! ये भूत!

नंतर स्वतःच हसायला लागला.

किरण्याच्या अंगातला खोडीलपणा मला माहित होता म्हणून मी दुर्लक्ष केलं व ओंडका ओलांडून पुढे सरकलो.

असा बराच वेळ चालत होतो. बाजाराची पिशवी आता माझ्याकडे आली होती. टोर्च च्या प्रकाशात अंधाऱ्या रात्री दगड धोंडे, चढ उतार, यातून प्रवास पुढे चालू होता. भाऊंनी तर आधीच गर्जना केली होती, “कुठलीही वाट धरा, ती पठारावरच नेणार!”

आम्ही मिळेल त्या वाटेने गेलो आणि फसलो. 

गवतामुळे निसरडा बनलेल्या उतारावर मी, छोटा वरद, मामा, त्यांचा मित्र असे थांबलो व हे दोघ वाट शोधायला पुढे गेले. अवघ्या काही मिनिटांत त्या दोघांना वाट सापडली. आम्ही वाट चुकून वरच्या बाजूला आलो होता, आता खाली जाण भाग होत पण गवतामुळे पाय घसरून पडण्याची दाट शक्यता होती त्यामुळे छोटा वरद अक्षरश घसरगुंडी खेळत खाली आला.

पहाटे दोन नंतर कधी तरी आम्ही पठारावर पोहचलो. सपाट जागा पाहून दोन्ही टेंट उभे केले. सहा लोकांसाठी एकदम पेरफेक्ट! त्या पठारावरून अर्ध्या चंद्रप्रकशात दिसणारा लिंगाणा काळजात धडकी भरवणारा होता. त्या प्रकाशात लिंगाण्याची काळकभिन्न आकृती थक्क करणारी होती. कणखर देशा, राकट देशा, महारष्ट्र देशा! असं का म्हणतात याची प्रचीती मला अजून एकदा आली.

चांदण्यांनी भरलेल्या आकाशाखाली, विज्ञान, श्रद्धा, अंधश्रद्धा या विषयावर गप्पा मारत मारत झोप कधी लागली कळलंच नाही.

सकाळी सूर्योदय च्या वेळी प्रणव ने हाक मारून उठवलं. तो बाहेर बोलावत होता. बाहेर आलो. झक्कास सूर्योदय नजरेस पडला. लहानपणी आपण जसे निसर्ग चित्र काढायचो अगदी त्या प्रमाणे दृश्य होत! फक्त नदी न्हवती. दोन डोंगररांगेच्या मधून सूर्य उगवत होता. त्याचा तांबूस प्रकाश आसमंतात पसरत होता. धन्य धन्य झालं.

सगळं पंकउप केलं व परतीचा प्रवास चालू केला. बरेच अंतर चालल्यानंतर, रात्री आडव्या आलेल्या ओंडक्या जवळ आलो. तेंव्हा लक्षात आल कि, हा ओंडका भूता-बिता ने नाही तर कोणीतरी जाणून बुजून वाटेत आडवा टाकला होता, जेणे करून वाट चुकू नये! पण आम्ही i घातली. लेसन इज लेसन!

मोहरी गावामध्ये बाबुराव पेठे यांच्या घरी चहा, नाश्टा झाला व दुपारी पुणे गाठलं.       

     

       

मोकळा श्वास

मी भटकतो आहे रानात
माझ्या घराच्या अंगणात,
पण मेंदू मात्र
घुटमळतोय चौकटीच्या आत.

बराच प्रयन्त करून पहिला
मोकळीक काही त्याला मिळू देत नाहीत,
Criticism करून करून
त्याला जगू देत नाहीत.

बाहेरचे लोकं criticize करत असतील
तर गोष्ट मात्र वेगळी,
पण घरचीच हवा प्रदूषित झालीये
अडचण थोडी निराळी.

शरीर जरी घेऊन फिरत असलो
तरी मेंदूवर हल्ला होताच आहे,
रोजच्या निंदा नालासतीने
थेंबे थेंबे श्वास सोडत आहे.

Indian Tricolor Flag

Indian Flag

All around the world, every independent country has its own Flag! Every Flag has its own meaning and represents its country.

So, today I would like to talk about Flag! Indian Flag! Our countries Flag!

India Flag has a history. It is said that, the national flag was first time hoisted on 7^th Aug. 1906 in Green Park in the Kolkata. Since then Indian flag has undergone huge evolution.

Present form of Indian flag adopted on 22^nd July 1947 in the meeting of constitutes assembly. It was designed by Pingali Venkayya using tricolor, Ashok chakra, and khadi clothe.

Indian flag means a lot for us. It is our symbol of unity to lead us on one common way of Dharma even after being of different faith and religion exist among us.

Now, let’s just dive in the meaning of this flag.

MEANING:-

1)   Saffron Color: - It is the top most color on flag indicating the strength, courage, sacrifice and renunciation of the country. In Hindu Dharma, It is also symbol of fire. Fire burns away the darkness and brings light in.

2)   White color: - Second color on the flag situated beneath saffron color. It is symbol of Purity, Peace, Truth and Innocence of the country. Ashok chakra in navy blue embroiled over it.

3)   Green color: - It is the last color on flag indicating fertility, growth, and auspiciousness of the land. Green color also stands for balance, nature, spring and rebirth. Most population of India is working under agriculture sector so this color held’s most significant meaning.

4)   Ashok Chakra (Wheel): - Presented in navy blue color over white color in the flag. Reason behind its “Navy blue” form is, it represent “Natural truth” like, Sky and Ocean. It’s also represent righteousness, progress and perpetuity. This wheel consist 24 spokes indicating 24 hrs. Of the day. According to Hindu religion these 24 spokes also represents human life on earth. Those are – Love, Courage, Patience, Peacefulness, Kindness, Goodness, Faithfulness, Gentleness, Self Control, Selflessness, Self sacrifice, Truthfulness, Righteousness, Justice, Mercy, Graciousness, Humility, empathy, Sympathy, Knowledge, Wisdom, Morality, Altruism and Hope.

        

आजूबाजूचे भन्नाट माणसें..!!

आजूबाजूचे भन्नाट माणसं : भाग १

बालाजी जाधव..
हा माझा मित्र. बालाजी. एक भन्नाट अवलिया! या पठयाने Food technology मध्ये M. Tech केलंय.
अता याने M. Tech केलंय म्हणून तुम्हांला वाटतं असेल की हा कुठेतरी 9 ते 7 अश्या ऑफिस च्या रोजच्या वाऱ्या करतं असेल?
पण नाही! हा थेट शेतांत आला! आणी शेतीला करिअर म्हणून निवडलं!
मला जेंव्हा पहिल्यांदा कळालं तेंव्हा माझी प्रतिक्रिया, "WTF..!!😱" अशीच काहीतरी होती.

पण त्याच्याशी झालेल्या गप्पा-गप्पा तून तो बोलला कि, "अरे मला आवडतात या सगळ्या गोष्टी, माहितेय का! मी सकाळी लवकर उठून शेतांत जातो, गोठा साफ करतो, स्वतः हाताने शेण सुद्धा काढतो! जनावरांना पाणी पाजवतो आणि चारा पण टाकतो! हे सगळं करताना मला अज्जिबात लाज वाटतं नाही कारण मला हे सगळं मना पासून आवडतं! निसर्ग..निसर्ग जे म्हणतात ते इथंच आहे. या शेतात, या रानांत, बघ जरा आजूबाजूला, इथं पशु, पक्षी, जनावरं, मोकळी हवा यांचा वावर आहे. हे सगळं त्या शहरात मिळणार नाही! तरी गावातील लोकं मला म्हणतात, 'एवढं शिकून कामुन शेणात हात घालतं बसलाय?' 'जॉब कर..' तरी मी ऐकत नाही कारण हे सगळं मला आवडतं म्हणून मी इथे आहे."

मी कुठंतरी वाचलं होतं, "जे तुम्हांला मनापासून आवडतं ते काम तुम्ही करतं असाल, तर ते काम - काम राहतं नाही."

"तमाशा" पिक्चर मधल्या सारखं, "लकिर का फकीर" न होता, मनासारखे आयुष्य जगण्यासाठी धडपडणाऱ्या या अवलीयाला माझा मानाचा मुजरा..

NOTHINS GOING TO HAPPEN IF YOU DON’T MOVE

Looking back, what I remembered the most about my life in the cubicle the utter boredom. Back before I started travelling, I worked in construction company. I was assistant billing engineer. There were six people in my department (All older than me) and I spent most of my days assisting these people on billing issue and other construction related technical stuff. It was chaotic and hectic life. (When I came back from my first solo cycle trip in April  2016 and returned to world of construction office work, it was the boredom and large amount of downtime that led me to leave that company once and for all and pursue my passion in travelling)

Back then, every day felt the same and I felt stale and uninspired.

“What I am doing wrong?” I would wonder.                    

“After all, I work, go out on weekends, and have good friends and hobbies. Isn’t this the good living?

But, something was missing. A piece of the puzzle wasn’t there.

I felt like the guy from the movie, “Tamasha”

“Lakir ka phakir, utho, brush karo, tie bandho, office jao, kam karo, room pe return aao, khana khao, so jao, and next day, repeat.

I read somewhere; “jis kam me tumhe khushi milti ho o kam karoge toh kam – kam nahi lagega.”

But I don’t buy the idea that “you can find your passion” by sitting down with a pen and paper and thinking, “okey, I am going to write down my passion and just do that.”

I think you stumble onto your passion.

You go out and live life and then realize, “this is the thing that light my fire the most.”

One of my friend recently got into farming. He has done his masters in food technology. Still, He got into farming. Why?

Because he love doing farming. He has his own farm and he try to cultivate something new every time. He kept experimenting in farming technology. That’s what He loves to do and He is very passionate about it.

The same happened to me. Once I started travel and adventure I found out that what I want in life. Adventure was my passion.

When I left my job for adventure purpose, everyone thought I was crazy for giving up on the job. When on the other side everyone else desperately trying hard to get one.

While there are many people who are fine with office work from 9:30 to 7:00, I realised am not one of those people.

Its when we start living our life that we find the stuff we love doing.

If your unhappy or daydreaming about your life and want to do amazing things, you have to make it happen. You have to get out there and do.

Nothings going to happen if you don’t move.

Sitting at home watching videos on you tube isn't going to change anything. You wont lose your weight if you don’t work out. You wont meet people if you stay at home. Your cycle wont move if you don’t paddle. She will never come to date till you ask.

You will never know if you do more if you don’t push yourself.

Life happens outside of your door. And it is something you have to participate in!

The day I quite my job was the day I took step towards living a life I wanted.

Every day I take one more step from reading to writing, cycling a KM more, exploring unknown route of sahyadri to making my passion as a profession.

My life isn't going to change unless I make it happen.

Neither will yours.

And then once you stumble upon what it is you love, pursue it with vigour..because theres nothing worse than a wasted dream!